Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ

Στη φίλη που προσπαθεί να δαμάσει το μέλλον βαστώντας το χεράκι της κορούλας της.
Που την κυνηγά από δωμάτιο σε δωμάτιο σαν να κυνηγά το χρόνο που φεύγει.
   (Για να το χορεύεις μαζί με την κόρη σου και να γίνεσαι κι εσύ...  παιδί. )
Δεν ξέρω γιατί, μα το τραγούδι αυτό μου προκαλεί μια ...νοσταλγική χαρά.


Και η γυναίκα που κρατούσε ενα μωρό στο στήθος της είπε, 'Μίλησέ μας για τα Παιδιά'
Και εκείνος είπε:

"Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα
Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.
Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις
αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου
ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με τη δύναμή του
τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.
Άς χαροποιεί τον τοξότη ο κομπασμός του
Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο."

Χαλίλ Γκιμπράν, Ο Προφήτης, 1923




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου